طراحی استادیوم باید با تعیین کاربری مورد نظر، اهداف مسابقه و دسته بندی امکانات آغاز شود. این تصمیمات مسیر دویدن، امکانات رویدادهای میدانی، زهکشی و اسناد پذیرش را تعیین می کند. چارچوب طبقه بندی مورد بحث در اینجا مسابقات را به 11 دسته تقسیم می کند که هر کدام با یکی از پنج دسته ساخت و ساز، I تا V مرتبط است. به طور جداگانه، مقررات انجمن دو و میدانی چین برای پذیرش تسهیلات دو و میدانی، پنج درجه پذیرش در فضای باز را تعریف می کند: رده I درجه A، رده I درجه B، رده II درجه A، رده II. بدون یک هدف مشخص، رشته‌های مختلف ممکن است با مفروضات طراحی متفاوت کار کنند و تسهیلاتی را ایجاد کنند که عناصر فردی آن مطابقت دارند اما عملکردهای کلی آن با هم تطابق ندارند.
تعیین موقعیت یک مسیر 400 متری به هندسه خط اندازه گیری، رویدادهای مسیر مستقیم، مناطق ایمنی، تأمین رویداد میدانی و زهکشی نیاز دارد تا با هم کار کنند. مرجع ذکر شده، شعاع خمش را بین 35.00 متر و 38.00 متر برای یک بیضی 400 متری مناسب تشخیص می دهد، با 36.50 متر ترجیح داده شده و برای ساخت و ساز جدید مسیر استاندارد توصیه می شود. بررسی طرح بیرونی به تنهایی نشان نمی‌دهد که این مرکز می‌تواند وظایف مورد نظر خود را انجام دهد. نواحی شروع و فرسوده، فضاهای ایمنی داخلی و خارجی و ردپای واقعی تأسیسات رویداد میدانی باید با مدل هندسی یکسان بررسی شوند.
وظیفه اصلی یک بررسی پیش ساخت، تأیید مختصات و ارجاعات ارتفاعی، مرزهای موجود، زیرساخت های زیرزمینی و شرایط زهکشی و تبدیل آنها به محدودیت هایی است که طراحان می توانند از آنها استفاده کنند. بررسی زمینی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. لایه های فونداسیون دقیق و ضخامت آنها به محل مورد نظر بستگی دارد. کتابچه راهنمای ذکر شده نیازمند یک بررسی ژئوتکنیکی جامع از زمین زیر پی است، از جمله لایه‌هایی در عمق تقریبی 2.50 متر، ظرفیت باربری، مقاومت برشی در سطوح عمودی و نفوذپذیری، با نمونه‌های آزمایش‌شده در آزمایشگاه. بررسی خاک زیرین باید در حین طراحی، قبل از مناقصه و ساخت و ساز انجام شود.
