Wyświetlenia: 3 Autor: HUADONG Czas publikacji: 2026-11-19 Pochodzenie: Strona
Dokładna geometria toru nadal wymaga kontroli wysokości i drenażu
Bieżnia może mieć prawidłowy plan i nadal działać źle, jeśli jej wysokość i system odwadniania nie są skoordynowane. Spadek powierzchni, wewnętrzny kanał odwadniający, skrzynki zbiorcze, rury podziemne i wylot końcowy muszą tworzyć jedną ciągłą ścieżkę hydrauliczną. Prawidłowy poziom miejsca nie oznacza, że woda może opuścić obiekt. Zespoły projektowe i budowlane potrzebują wspólnych danych wysokościowych, udokumentowanego kierunku spadku i pomiarów warstwa po warstwie, które łączą gotową powierzchnię z każdym węzłem drenażowym.

Rysunek 1. Technik budowy sprawdza poziom i położenie kanału odwadniającego przed ułożeniem nawierzchni bieżni. Zdjęcie: Zespół projektowy HUADONG.
Ustal jedno odniesienie wysokości dla całego obiektu
Projektowanie pionowe rozpoczyna się od wspólnego układu odniesienia. Pomiarowe punkty kontrolne, poziomy projektu toru, poziomy dróg, styki stoisk, niwelacja krajobrazu i miejskie połączenia odwadniające muszą odnosić się do tego samego systemu wzniesień. Jeśli jedna dyscyplina działa w oparciu o inny benchmark, rysunek może wyglądać poprawnie, podczas gdy skonstruowany interfejs jest przesunięty o kilka centymetrów.
Pierwsze pytania dotyczące drenażu są proste, ale decydujące: skąd bierze się woda, jaka powierzchnia ją gromadzi, gdzie jest najniższy punkt i jaki poziom jest dostępny na końcowym przyłączu? Spływ zewnętrzny z dróg, trybun lub wyższych terenów otaczających należy przechwycić zanim dotrze on na tor. Jeśli zewnętrzne połączenie rurowe jest zbyt wysokie, woda może dotrzeć do kanału, ale nadal nie będzie mogła wydostać się grawitacyjnie z obiektu.
W cytowanej podstawie projektowej przyjęto szacunkową wielkość opadów wynoszącą 120 l/s/ha i współczynnik odpływu w zależności od powierzchni. Typowe współczynniki obejmują 0,9 dla nieprzepuszczalnej nawierzchni syntetycznej, 0,5 dla przepuszczalnej nawierzchni syntetycznej, 0,5 dla niesyntetycznej nawierzchni mineralnej, 0,5 dla sztucznej murawy, 0,25 dla naturalnej murawy, 0,6 dla dróg utwardzonych, 0,3 dla dróg pochłaniających wodę i 0,8 dla dróg asfaltowych. Powierzchnia zlewni pomnożona przez intensywność opadów i odpowiedni współczynnik staje się danymi wejściowymi do projektowania kanałów, skrzynek i rur.

Rysunek 2. Ukończony obiekt lekkoatletyczny pokazuje, dlaczego bieżnia, bramka, linia odwadniająca i otaczające je obszary komunikacyjne muszą być skoordynowane w ramach jednego systemu elewacji. Zdjęcie: archiwum projektu HUADONG.
Koordynuj nachylenia powierzchni ze ścieżką drenażu
W przypadku zawodów torowych nachylenie podłużne w dół w kierunku jazdy nie może przekraczać 0,1%, natomiast spadek w kierunku wewnętrznego pasa ruchu nie może przekraczać 1,0%. Zdecydowanie zaleca się spadek projektowy nieco poniżej 1,0%, aby tolerancje konstrukcyjne nie spowodowały, że ukończona powierzchnia przekroczyła dopuszczalny limit. Krawężnik wewnętrzny standardowego toru o długości 400 m powinien pozostać poziomy, a pomiary nachylenia na prostej sprinterskiej należy wykonywać bezpośrednio pomiędzy odpowiednimi liniami startu i mety.
Gradient należy obliczyć na podstawie zmierzonych poziomów i odległości poziomej, a nie oceniać go naocznie. Podstawowym wyrażeniem jest i = delta H / L x 100%. Różnica 50 mm na 10,00 m daje nachylenie 0,50%. Przy szerokości toru wynoszącej 8,00 m spadek poprzeczny wynoszący 1,0% odpowiada 80 mm. Na długości 40,00 m nachylenie wzdłużne 0,1% odpowiada jedynie 40 mm. Te niewielkie różnice wyjaśniają, dlaczego pozornie płaski obszar może nadal zawierać lokalny basen.
W projekcie należy uwzględnić harmonogram poziomów dla wewnętrznych i zewnętrznych krawędzi torów, punktów stycznych, zwieńczenia kanału, odwrócenia kanału, wlotów i punktów dostępu. Pomiary budowlane powinny następnie wykonać przekroje podłużne i poprzeczne. Jeśli lokalny najniższy punkt zostanie odsunięty od najbliższego wlotu, powierzchnia może zatrzymać wodę nawet wtedy, gdy poziom każdego pojedynczego punktu będzie bliski wartości projektowej.
Projektuj kanały, wloty i odpływy jako jeden system
Kanał obwodowy jest zwykle ułożony w kształcie pierścienia wokół toru. W cytowanym odnośniku każdy odcinek kanału ma długość około 33,00 do 35,00 m i łączy od sześciu do ośmiu skrzynek zbiorczych z rurą kolektorową. Skrzynia zbiorcza ma zazwyczaj długość 0,50 m, szerokość taką samą jak górna część kanału i jest wyposażona w osadnik piasku. Górna część kanału kontroluje gładkość krawędzi toru, odwrócenie kanału kontroluje przepływ do skrzynki, a połączenie rurowe kontroluje, czy woda może opuścić plac budowy.
Kanał opisano jako pustą puszkę poliestrową ze zdejmowaną pokrywą i nominalnym przekroju poprzecznym 125 mm. W przypadku, gdy górna krawędź osłony nie zbiega się z sąsiednią powierzchnią, krawędź należy zaokrąglić o promieniu co najmniej 20 mm, aby zmniejszyć ryzyko potknięcia. W fundamencie kanału zwykle stosuje się beton o minimalnej wytrzymałości na ściskanie 15 N/mm2, głębokości podstawy co najmniej 200 mm i podporze dolnej o grubości co najmniej 80 mm.
Otwory wlotowe muszą odpowiadać kierunkowi, z którego wpływa woda. Podana szerokość szczeliny wynosi od 10 do 15 mm dla wody wpływającej od góry i od 10 do 25 mm dla wody wpływającej z boku. Pojedyncza rura wlotowa ma wysokość szczeliny od 10 do 25 mm i powierzchnię wlotu co najmniej 0,001 m2. Maksymalny rozstaw wlotów wynosi 2,50 m przy nieprzepuszczalnej nawierzchni syntetycznej i 5,50 m przy przepuszczalnej nawierzchni syntetycznej lub mineralnej.

Rysunek 3. Typowe przekroje kanałów i zbiorników ilustrują, jak górna krawędź, odpływ i połączenie rurowe tworzą jeden węzeł drenażowy.
Kontroluj zewnętrzne odprowadzanie wody i drenaż podziemny
Nisko położone miejsce nie może rozwiązać wszystkich problemów z wodą poprzez lokalne ukształtowanie powierzchni. Spływy i wody gruntowe z wyżej położonych obszarów zewnętrznych powinny zostać przechwycone i skierowane do zbiornika odbiorczego przed ich wejściem na stadion. W analizie zlewni należy uwzględnić drogi, stoiska i obszary krajobrazowe, a dostęp konserwacyjny musi umożliwiać czyszczenie skrzynek zbiorczych i komór inspekcyjnych.
W przypadku odwadniania podziemnego podawana szerokość dna wykopu wynosi b = d + 2 x 70 mm, gdzie d to średnica rury, a z każdej strony przewidziano 70 mm prześwitu. Dreny układane są prostopadle do zbocza gruntu. W przypadku toru o szerokości większej niż 5,00 m drenaż zlokalizowany jest blisko środka, przy typowym rozstawie kanałów wynoszącym od 6,00 do 7,00 m, w zależności od opadów i przepuszczalności gleby. Niesyntetyczna warstwa bazowa i zasypka drenażowa powinny zapewniać absorpcję wody powyżej 0,0001 m/s.
Otaczającą rurę wód powierzchniowych zaprojektowano ze spadkiem minimalnym 0,3% i maksymalnym 0,5%. Zamknięte rury powinny utrzymywać prędkość przepływu w zakresie od 0,50 do 3,00 m/s. Studnie inspekcyjne instaluje się wzdłuż rurociągów kolektorowych i zamkniętych, przy zmianach nachylenia lub kierunku, w rozstawie nie większym niż 110,00 m i minimalnej średnicy 1000 mm zgodnie z przytoczonym odnośnikiem.

Rysunek 4. Kierunki odwadniania wokół zakrętów i obszarów półkolistych muszą prowadzić w sposób ciągły w kierunku kanału obwodowego i systemu zbierającego.
Sprawdź wysokość warstwa po warstwie
Kontrola elewacji powinna być zgodna z sekwencją budowy. Pomiar po ukształtowaniu podłoża, po wykonaniu podłoża, przed wyłożeniem nawierzchni i ponownie po zakończeniu. Zapisy warstwa po warstwie pozwalają określić, gdzie w pracy pojawił się błąd. Wykrycie zacieków dopiero po zamontowaniu gotowej powierzchni może prowadzić do napraw wpływających na wygląd i wydajność bez korygowania głębszych problemów konstrukcyjnych.
Przetwarzanie biurowe powinno generować dwa widoki. Pierwszy to zestawienie punktowe przedstawiające poziom projektu, poziom zmierzony i różnicę w poszczególnych przekrojach. Druga to mapa różnic oparta na planie, która ukazuje ciągłe dolne pasma. Pojedyncze odchylenie w pobliżu pokrywy lub krawędzi kanału należy sprawdzić jako szczegół lokalny; ciągła niska strona wokół całego zakrętu może wskazywać na problem z punktem odniesienia, tworzeniem podstawy lub poziomem wylotu.
W przypadku prefabrykowanych systemów gumowych podłoże musi już zapewniać wymaganą geometrię, spadek poprzeczny i ścieżkę drenażową przed sklejeniem rolek. Rolka sterowana fabrycznie nie jest w stanie skompensować systematycznie niskiego obszaru w podstawie. Z tego powodu dokumentacja odbioru podłoża powinna być kompletna przed montażem danego Prefabrykowane ekologiczne gąsienice gumowe HUADONG GOTER lub innego prefabrykowanego systemu nawierzchniowego.
Kluczowe wymiary i kontrole obliczeniowe
• Nachylenie toru: nachylenie wzdłużne w dół w kierunku jazdy nie większe niż 0,1%; spadek poprzeczny w kierunku wewnętrznego pasa ruchu nie większy niż 1,0%; projektowy spadek poprzeczny najlepiej poniżej 1,0%, aby zachować tolerancję.
• Obliczanie gradientu: i = delta H / L x 100%. Spadek o 0,05 m z wysokości 10,00 m równa się 0,50%.
• Kanał obwodowy: odcinki o długości około 33,00 do 35,00 m, połączone za pomocą sześciu do ośmiu skrzynek zbiorczych; każda skrzynka ma zazwyczaj długość 0,50 m i jest wyposażona w osadnik piasku.
• Przekrój ceownika: nominalny 125 mm; podstawa betonowa minimum 15 N/mm2; głębokość podstawy co najmniej 200 mm; podpora dolna o grubości co najmniej 80 mm.
• Szczeliny wlotowe: 10 do 15 mm dla wejścia od góry i 10 do 25 mm dla wejścia z boku; powierzchnia wlotu co najmniej 0,001 m2.
• Odwodnienie podziemne: dno wykopu b = d + 140 mm; typowy rozstaw 6,00 do 7,00 m; chłonność podłoża i zasypki drenażowej powyżej 0,0001 m/s.
• Nachylenie rur i przepływ: 0,3% do 0,5% dla otaczającej rury wód powierzchniowych; prędkość przepływu w rurociągu zamkniętym 0,50 do 3,00 m/s.
• Rozmiary rur według podanego zakresu zlewni: rura wlotowa 65 mm; 100 mm do 3500 m2; 125 mm dla 3501 do 5000 m2; 150 mm dla 5001 do 7500 m2; 200 mm dla powierzchni od 7501 do 15000 m2.
• Studnie inspekcyjne: rozstaw nie większy niż 110,00 m, minimalna średnica 1000 mm oraz dodatkowe komory przy zmianach kierunku lub nachylenia.
Podstawa odniesienia: przepisy dotyczące nachyleń i stref bezpieczeństwa zaczerpnięto z sekcji 2.1.3, 2.2.1.2 i 2.2.1.5 Podręcznika obiektów lekkoatletycznych, czwarty poprawiony projekt. Przepisy dotyczące odprowadzania wód powierzchniowych zaczerpnięto z rozdziałów 3.3.2 do 3.3.4, a odprowadzanie wód podziemnych z rozdziałów 3.4.2 do 3.4.4. Przed wykorzystaniem tych rysunków do projektowania lub akceptacji należy sprawdzić odpowiednie wydanie, lokalne przepisy dotyczące drenażu i zatwierdzone rysunki projektowe.
Kluczowe elementy sterujące i elementy przekazania
Pakiet przekazania powinien zawierać punkt odniesienia, punkty kontrolne, kierunek obliczeń i pełną ścieżkę od poziomu powierzchni do końcowego odpływu. Każdy zapis powinien zawierać poziom początkowy i końcowy, odległość poziomą, obliczone nachylenie, planowany kierunek przepływu i podstawę akceptacji.
Punkty pomiarowe powinny obejmować proste, łuki, punkty styczne, krawędzie wewnętrzne i zewnętrzne, wloty, odwroty kanałów, skrzynki zbiorcze i połączenia zewnętrzne. Nie należy oceniać wydajności drenażu wyłącznie na podstawie najwyższego i najniższego punktu na budowie.
Obliczenia projektu drenażu, poziomy powykonawcze i obserwacje po deszczu dają odpowiedź na różne pytania. Projekt przewiduje przepływ, badanie potwierdza skonstruowaną geometrię, a obserwacja sprawdza rzeczywiste zachowanie. Przed przypisaniem osadu do powierzchni toru należy zarejestrować opady deszczu, blokady lub gruz budowlany.
W przypadku stwierdzenia rozbieżności należy ponownie zmierzyć przekrój ciągły po obu stronach węzła, zidentyfikować odpowiedzialną warstwę konstrukcyjną, dokonać korekty i powtórzyć badanie. Zachowaj oryginalne i poprawione wyniki, aby ostateczny łańcuch dowodowy pozostał identyfikowalny.
Często zadawane pytania
1. Dlaczego staw torowy może działać nawet wtedy, gdy jego średnie nachylenie jest prawidłowe?
Średnie nachylenie może ukryć lokalny basen, odwrotny spadek lub wlot umieszczony powyżej rzeczywistego najniższego punktu. Konieczne są ciągłe pomiary wzdłużne i przekrojowe.
2. Czy wykończoną powierzchnię należy korygować główne błędy podstawowe?
Nie. Podstawa powinna zapewniać zaprojektowane poziomy i ścieżkę drenażową. Użycie powierzchni jako warstwy wyrównującej może spowodować powstanie zmiennej grubości, a mimo to pozostawić defekt drenażu na poziomie systemu.
3. Co należy sprawdzić na zewnętrznym przyłączu drenażowym?
Sprawdź poziom połączenia, dostępny spadek, przepustowość rury, kierunek przepływu i to, czy woda z zewnątrz może cofać się do obiektu.
4. Jakie zapisy są potrzebne przed montażem prefabrykowanego toru?
Zachowaj zatwierdzony harmonogram poziomu, badanie podstawy, obliczenia nachylenia, pomiary kanałów i wlotów, potwierdzenie wylotu, zapisy usterek i wyniki ponownej kontroli.
Słowa kluczowe: odwodnienie bieżni; kontrola wysokości toru; nachylenie powierzchni; system odwodnienia stadionu; prefabrykowana gumowa podstawa gąsienicy.