نحوه انتخاب سطح مناسب مسیر دویدن

سطح مناسب مسیر دویدن به چهار چیز بستگی دارد: نحوه استفاده از آن، بودجه، آب و هوا و نگهداری. هیچ انتخاب واحدی از هر نظر بهترین نیست. سطحی که برای یک برنامه رقابتی دبیرستان کار می کند ممکن است در یک مرکز آموزشی اجتماعی کار نکند. این راهنما سطوح اصلی مسیر دویدن را در کنار یکدیگر، از جمله گزینه های پیش ساخته مسیر دویدن، مقایسه می کند. همچنین شما را در یک فرآیند تصمیم گیری گام به گام راهنمایی می کند. خوانندگان می توانند از این فرآیند برای سایت خود، ورزشکاران خود و منابع بلند مدت خود استفاده کنند. هنگامی که این اولویت ها مشخص شوند، انتخاب سطح مسیر دویدن بسیار آسان تر می شود.

خوراکی های کلیدی

• یک سطح مسیر را بر اساس نحوه استفاده از آن، آنچه که می توانید خرج کنید، آب و هوا و مراقبتی که نیاز دارد انتخاب کنید.

• آهنگ های مصنوعی در ابتدا هزینه بیشتری دارند، اما به مرور زمان باعث صرفه جویی در هزینه می شوند. آنها نیاز به نگهداری کمتری دارند و آسیب کمتری ایجاد می کنند.

• سطح را با کاربران اصلی خود مطابقت دهید: ورزشکاران رقابتی به پلی اورتان نیاز دارند، در حالی که دوندگان معمولی می توانند از آسفالت یا لاستیک استفاده کنند.

• به آب و هوا فکر کنید: مسیرهای متخلخل در مناطق مرطوب به خوبی زهکشی می کنند و مسیرهای غیر متخلخل در آب و هوای خشک که زهکشی خوبی دارند کار می کنند.

• قدم به قدم پیش بروید: ابتدا به آنچه برای شما اهمیت دارد فکر کنید. سپس انتخاب های خود را مقایسه کنید و قبل از تصمیم گیری بررسی کنید که هر کدام چقدر دوام دارد و ضمانت چه مواردی را پوشش می دهد.

انواع مختلف سطوح مسیر دویدن

سطوح پیست دوی در دو گروه طبیعی و مصنوعی قرار می گیرند. سطوح طبیعی مسیر دویدن شامل خاک، سنگ، ماسه، خاکستر خرد شده، خاک رس و چمن است. سیندر یک سنگ آتشفشانی خرد شده است. هنوز هم می‌توانید این پیست‌های قدیمی‌تر را در برخی مدارس و پارک‌ها پیدا کنید. انواع اصلی سطوح پیست دویدن از نظر هزینه، احساس و نگهداری متفاوت است.

انواع طبیعی سطوح پیست دویدن

چمن، خاکستر و خاک رس یک ویژگی مشترک دارند: آنها به آب و هوا بستگی دارند. چمن برای مبتدیان روی مفاصل نرم و آسان است. همچنین ناهموار می شود و نیاز به مراقبت مداوم دارد. رقابت به دلیل خطر لغزش و سقوط به ندرت از چمن استفاده می کند.

خاکستر و خاک رس از سنگ خرد شده، آجر یا خاکستر به دست می آیند. هر دو زمانی به عنوان استاندارد برای مدارس و مسیرهای محلی خدمت می کردند. هر کدام بالشتک متوسطی را ارائه می دهند. باران آنها را گل آلود و ناهموار می کند و عملکرد آنها از روز به روز متفاوت است. تأسیسات قدیمی‌تر هنوز این انواع سطح مسیر را نگه می‌دارند، اما امروزه تعداد کمی از سازندگان آنها را انتخاب می‌کنند. سطوح طبیعی یا آسفالتی نیاز به روال مراقبت بسیار متفاوتی دارند.

سطوح مسیر دویدن مصنوعی

مسیرهای دویدن مصنوعی از لاستیک چسبانده شده با لاتکس یا پلی اورتان روی پایه بتنی یا آسفالت استفاده می کنند. یک مسیر دویدن مصنوعی کمی جهش دارد و مواد سطح پیست در هر شرایط آب و هوایی کار می کند. سازندگان از میان مسیرهای لاستیکی، پلی اورتان، آسفالت و لاتکس را انتخاب می کنند. آهنگ های مصنوعی لاستیکی شده گرانول های SBR و EPDM را با یک بایندر مخلوط می کنند. مسیرهای لاستیکی برای مدارس محبوب هستند. کفپوش تارتان دو لایه انعطاف پذیر با جذب ضربه و نفوذپذیری آب اضافه می کند. ساخت مسیرهای مصنوعی پلی اورتان هزینه بیشتری دارد اما نیاز به تعمیر و نگهداری کمی دارد و مسابقات المپیک اغلب از آنها استفاده می کنند. سطوح آسفالتی مسیرهای آسفالتی میخ ها را به خوبی مدیریت نمی کنند، اگرچه بادوام و کم نگهداری هستند.

پنج نوع سیستم بیشتر سازه ها را پوشش می دهند: پایه، اسپری ساختاری، اسپری ساختاری غیرقابل نفوذ یا آب بندی، سیستم ساندویچی و ریختن کامل. یک مسیر پیش ساخته پیش ساخته دسته بندی خاص خود را تشکیل می دهد. کارگران یک مسیر پیش ساخته پیش ساخته را به صورت ورق می سازند و یک مسیر پیش ساخته دویدن زمان عمل آوری در محل را کاهش می دهد. این سطوح مسیر مصنوعی برای سطوح دو و میدانی در هر سطح مناسب است. خریدارانی که مقایسه می کنند انواع مختلف سطوح پیست دویدن، شکاف های گسترده ای در هزینه و احساس دارند.

آهنگ های مصنوعی در مقابل بتنی

مسیرهای مدرن دویدن به ندرت از بتن خالی ساخته می شوند. اکثر تأسیسات یک سطح لاستیکی را در بالای روسازی بتنی قرار می دهند. این طرح لایه ای به ورزشکاران یک لایه رویی نرم و یک پایه ثابت می دهد. بنابراین مقایسه مسیرهای مصنوعی و بتنی واقعاً به لایه بالایی می رسد. این لایه سرعت دویدن افراد و میزان شوک بدنشان را تغییر می دهد.

سرعت و عملکرد

مطالعات ارتباط برقرار می کند عملکرد بهتر دویدن به سطوح مصنوعی جهش جزئی در لاستیک فشار فنری می دهد. این فشار می‌تواند به دوندگان کمک کند تا سریع‌تر حرکت کنند و به زمان‌های هدف ضربه بزنند. بسیاری از دونده ها بتن ساده را یکی از بدترین سطوح می نامند. سختی آن هیچ افزایش عملکردی ایجاد نمی کند.

آهنگ های مصنوعی لاستیکی نیز حس خود را در فصول سال حفظ می کنند. مسیرهای بتنی در هوای سرد نرم نمی شوند، اما با هر قدمی آسیب می بینند. مربیانی که دونده سرعت هستند، به وضوح شکاف را می بینند.

پیشگیری از آسیب

مسیرهای دویدن مصنوعی شوک را جذب می‌کنند و هر قدم را از بین می‌برند. این فنری بودن احتمال بروز آتل های ساق پا، شکستگی های استرسی و درد مفاصل را کاهش می دهد. دوندگان مسافت طولانی بیشترین سود را دارند، زیرا تمرینات مکرر هر تاثیری را چند برابر می کند.

مسیرهای بتنی بالشتک اندکی را ارائه می دهند. این سختی به زانوها و مچ پا فشار می آورد و خطر آسیب را افزایش می دهد. آسیب‌های کوچک می‌توانند بدتر شوند و درد می‌تواند با حرکت ضربه به پاها افزایش یابد. مسیرهای لاستیکی روی مفاصل نرمتر می مانند و پس از دویدن درد کمتری ایجاد می کنند.

سطوح مسیر مصنوعی قیمت بیشتری نسبت به بتن معمولی دارند. این مبادله در سلامت ورزشکار در طول یک فصل کامل ظاهر می شود. یک مسیر دویدن با بالشتک مناسب باعث می شود دوندگان به جای ریکاوری تمرین کنند.

استفاده در نظر گرفته شده

هدف بزرگترین عامل در انتخاب است. تسهیلاتی که برای ثبت رکورد ساخته شده است نیاز به چیز دیگری دارد سطح مسیر دویدن نسبت به یک حلقه پارک برای دویدن های معمولی. خریداران باید قبل از مقایسه مواد، گروه کاربری اصلی را نام ببرند.

رقابت در مقابل تفریح

رقابت و تفریح ​​تصمیم را در جهت مخالف می کشاند. پیست های پلی اورتان استاندارد طلایی برای دو و میدانی رقابتی هستند. آنها استانداردهای جهانی دو و میدانی را برآورده می کنند و در المپیک و مسابقات قهرمانی جهان ظاهر می شوند. برنامه‌های جدی هزینه بیشتری برای این سطح پرداخت می‌کنند، زیرا از زمان‌های سریع و ملاقات‌های مداوم پشتیبانی می‌کند.

مسیرهای آسفالتی متناسب با کار متفاوتی هستند. این سطوح هزینه کمتری دارند و به راحتی نصب می شوند. مدارس، مراکز اجتماعی و پارک ها آنها را برای دویدن و آموزش تفریحی انتخاب می کنند. مسابقات سطح بالا به ندرت از آسفالت استفاده می کنند و خواسته های مسابقات نخبگان را برآورده نمی کند.

طراحی منحنی نیز اهمیت دارد. منحنی‌های کناری، خط بیرونی را بالا می‌برند و به ورزشکاران کمک می‌کنند تا سرعت خود را در پیچ‌ها حفظ کنند. امکاناتی که میزبان مسابقات هستند یا افراد حرفه ای را آموزش می دهند باید برای منحنی های بانکی برنامه ریزی کنند. منحنی های صاف برای دوندگان آماتور و تفریحی مناسب است که نیازی به مبارزه با نیروی گریز از مرکز ندارند. مسیرهای سرپوشیده، اغلب 200 متر، معمولاً از منحنی های بانکی برای استفاده رقابتی استفاده می کنند.

حجم آموزش و ترافیک

استفاده روزانه باعث از بین رفتن آن می شود. سیستم مناسب به حجم تمرین، سطح مسابقه و طول عمر هدف تاسیسات بستگی دارد. سیستم ریزش کامل، استفاده سنگین را بهتر از نصب اسپری انجام می دهد. تأسیسات پرترافیک باید از همان ابتدا برای ساخت سخت تری برنامه ریزی کنند.

مسیرهای ساخته شده روی پایه بتنی برای مسابقه سریع هستند، اما به دلیل سختی آنها برای تمرینات مکرر یا تمرینات با حجم بالا مناسب نیستند.

طول عمر کل نیز به حجم ترافیک، کیفیت نصب، زهکشی، سیستم سطح و نگهداری بستگی دارد. پیست دویدن در یک دانشگاه شلوغ تعداد پیاده‌روی‌های بسیار بیشتری نسبت به یک باشگاه کوچک دارد. سطح را با باری که حمل می کند تطبیق دهید، و سرمایه گذاری بیشتر طول می کشد.

عملکرد و ایمنی

جذب شوک و ضربه مفصل

سطح خوب مسیر دویدن از بدن محافظت می کند و همچنین به سرعت کمک می کند. مسیرهای لاستیکی تاثیر می‌گذارند و به هر مرحله فرود نرمی می‌دهند. این بالشتک فشار روی زانوها، مچ پا و باسن را کاهش می دهد. دوندگانی که تمرین می کنند اغلب تفاوت را بیشتر احساس می کنند، زیرا هر تمرین بار بیشتری را به مفاصل آنها اضافه می کند.

یک سطح ضربه گیر نیز مقداری انرژی به دونده برمی گرداند. لاستیک زیر پا فشار می آورد و به عقب برمی گردد. این جهش فشار به مرحله بعدی را آسان تر می کند. سیستم های پیش ساخته از این هم فراتر می روند. لایه زیرین آلوئولی آنها بازگشت انرژی را بهبود می بخشد و ورزشکاران در هر آب و هوای جذب شوک ثابتی دارند.

سطوح سخت چنین کمکی نمی کنند. بتن ضربه را مستقیماً از طریق پاها وارد می کند و درد در طول یک فصل ایجاد می شود. خریداران باید بالشتک را به عنوان یک ویژگی ایمنی ببینند نه یک لوکس.

کشش و چسبندگی آب و هوا

گریپ تصمیم می‌گیرد که یک دونده با چه شدتی می‌تواند فشار بیاورد، با چه سرعتی سرعتش را افزایش دهد و چقدر تعادل را حفظ کند. زمین لغزنده یا ناهموار باعث سر خوردن پاها و کاهش سرعت می شود. سطوح مسیر مصنوعی این مشکل را با پرداخت های بافت دار برطرف می کنند. احساس خشن و لاستیکی چسبندگی بهتری به شما می دهد و به جلوگیری از لغزش کمک می کند.

آب و هوا تصویر را در انواع سطوح تغییر می دهد.

کشش خوب به یک دونده اجازه می‌دهد بیشتر فشار بیاورد، سریع سرعت بگیرد و متعادل بماند، در حالی که سطوح لغزنده یا ناهموار باعث می‌شوند پاها سر بخورند و سرعت پایین بیاید.

سطوح پیش ساخته مسیر دویدن در هر شرایط آب و هوایی چسبندگی خود را حفظ می کنند. یک لایه رویی برجسته و فشرده بهترین کشش را می دهد و سطح در برابر آب و هوا و UV با عملکرد ثابت در طول زمان مقاومت می کند.

آب و هوا

سطوح متخلخل در مقابل سطوح غیر متخلخل

باران تعیین می کند که مسیر چگونه تخلیه می شود و زهکشی استفاده روزانه را شکل می دهد. سیستم های متخلخل به آب اجازه می دهند مستقیماً از یک بافت باز و دانه دانه عبور کند. سپس آب وارد پایه ای می شود که به آب اجازه عبور می دهد و یک لایه زهکشی در زیر آن قرار می گیرد. یک سطح متخلخل تمیز و خوش ساخت حدود 10 تا 60 لیتر در متر مربع در دقیقه حرکت می کند، بنابراین باران سبک یا متوسط ​​به ندرت آن را برای مدت طولانی می بندد. مشکل این است گرفتگی . گرد و غبار، برگ‌ها و جلبک‌ها به مرور زمان منافذ را پر می‌کنند و یک نقطه فرسوده را ثابت می‌کنند تا یکسان به نظر برسد، سخت می‌شود.

مسیرهای دویدن مصنوعی غیر متخلخل از عمد آب را خارج می کنند. نفوذپذیری سطح نزدیک به صفر است و آب به جای آن در سطح پایانی به سمت کانال ها، خندق ها و زهکش های لبه می ریزد. این طرح به یک ریزش متقاطع صحیح، معمولاً 0.5٪ تا 1.0٪، به علاوه زهکش های شفاف بستگی دارد. یک کانال مسدود شده می تواند آب را روی مسیر باقی بگذارد.

اثرات گرما، باران و یخ زدگی

گرما یک سطح را نرم می کند، رنگ آن را محو می کند و باعث انبساط حرارتی می شود. خریداران باید اطلاعات مربوط به پیری اشعه ماوراء بنفش را بپرسند و رنگدانه ها و بایندرها را برای استفاده در فضای باز ورزشی تأیید کنند. رنگ‌های تأیید شده روشن‌تر به جاهایی که تابش خیره کننده مشکل ایمنی نیست کمک می‌کند و سایه در نزدیکی مناطق انتظار و تماشاگر بار را کاهش می‌دهد.

باران شدید آبگیر، جلبک و روزهای تمرینی را از دست داده است. چرخه های انجماد و ذوب باعث ترک خوردن، بلند شدن و از بین رفتن چسبندگی می شوند. یک سیستم انعطاف پذیر، یک پایه مقاوم در برابر یخ زدگی، و زهکشی کارآمد هر سه خطر را پاسخ می دهند. نصاب ها باید از زمین های یخ زده اجتناب کنند و سطوح تازه را از یخ زدن زودهنگام محافظت کنند. پس از اولین فصل انجماد و ذوب، اتصالات و لبه ها را از نظر آسیب بررسی کنید.

بودجه و نگهداری

هزینه های نصب و چرخه عمر

قیمت اولیه تنها بخشی از کل صورت حساب است. سطح مسیر دویدن در تمام طول عمر خود هزینه هایی دارد: ساخت، نگهداری، و بعداً بازسازی مجدد. خریداران باید کل هزینه چرخه عمر را مقایسه کنند، نه فقط قیمت پیشنهادی.

هزینه نصب سطح مصنوعی در ابتدا بیشتر از آسفالت یا گزینه های طبیعی است. این قیمت شامل آماده سازی پایه، بایندر، گرانول و نیروی کار ماهر می شود. یک مسیر پیش ساخته پیش ساخته می تواند مقداری از این هزینه را با کاهش زمان پخت در محل جبران کند. مسیرهای لاستیکی در وسط محدوده قرار دارند و سیستم‌های ریزش کامل در نزدیکی بالا قرار دارند.

ساخت‌های ارزان‌تر اغلب بعداً هزینه بیشتری دارند. یک سطح کم هزینه ممکن است زودتر نیاز به وصله و مرتب کردن مجدد داشته باشد. یک سیستم بادوام هزینه های خود را در سال های بیشتری از خدمات تقسیم می کند.

تقاضای تعمیر و نگهداری مداوم

هر سطحی نیاز به مراقبت دارد، حتی سطحی که در هر شرایط آب و هوایی فروخته می شود. تعمیر و نگهداری خوب به مراقبت مداوم بستگی دارد. خدمه باید مشکلات کوچک را قبل از تبدیل شدن به تعمیرات اساسی تشخیص دهند. مسیرهای مصنوعی هنوز از روز پایان ساخت و ساز به بازرسی مداوم نیاز دارند.

اولویت اصلی تمیز نگه داشتن سطح است. چمن، خاک، شن و زباله می توانند در مواد گیر کرده، به آن آسیب برسانند و رشد علف های هرز را تغذیه کنند. آب ایستاده نگرانی بعدی است. مسیرهای مصنوعی آب باران را تخلیه می کنند، اما نمی توانند آب اضافی را از آبپاش های مزرعه ای که روی مسیر پاشیده می شوند، تحمل کنند. تعمیرات هرگز نباید منتظر بمانند و متخصصان ردیابی به جای اپراتورهای تاسیسات باید این کار را انجام دهند.

یک برنامه ساده باعث می‌شود مسیر دویدن در وضعیت خوبی قرار بگیرد:

خدمه همچنین باید مکان های شروع و توقف را بچرخانند و دسترسی خودرو را محدود کنند. این عادت ها فرسودگی را گسترش می دهند و از سرمایه گذاری محافظت می کنند.

ماندگاری

سالهای مورد انتظار خدمت

مدت زمان ماندگاری یک سطح به جنس آن، میزان استفاده از آن و میزان مراقبت از آن بستگی دارد. خریداران باید طول عمر را به عنوان یک محدوده ببینند، نه یک وعده. جدول زیر طول عمر معمولی برای سطوح مسیر معمولی را نشان می دهد.

سیستم های متصل به پلی اورتان در بالای این محدوده قرار دارند. سیستم‌های متصل به لاتکس سریع‌تر پیر می‌شوند و نزدیک به پایین فرو می‌روند. ردهای لاستیکی در وسط سقوط می کنند. یک مرکز شلوغ هر سطحی را سریعتر از یک ساکت فرسوده می کند.

دوباره ظاهر شدن گام بزرگ بعدی در زندگی یک آهنگ را نشان می دهد. لایه رویی تازه، چسبندگی و بالشتک را بدون بازسازی کامل باز می‌گرداند.

مسیرهای دویدن بسته به میزان استفاده و عوامل محیطی معمولاً هر 8 تا 12 سال نیاز به بازسازی دارند.

در استفاده معمولی، هر 5 تا 10 سال یکبار نیاز به لایه برداری مجدد با لاستیک و چسب اضافی است.

گزینه های تعمیر و بازسازی مجدد

مشکلات کوچک مستحق توجه سریع هستند. مهر و موم کردن ترک‌های جزئی با پرکننده و خراش‌های سطحی وصله‌ای، فاصله زمانی بین بازسازی‌های اساسی را طولانی می‌کند. خدمه همچنین می توانند درجه بندی را بهبود بخشند یا سیستم های زهکشی را در هنگام جمع شدن آب روی سطح اضافه کنند. این اصلاحات از پایه محافظت می کند و ورزشکاران را ایمن نگه می دارد.

هنگامی که سایش در کل سطح پخش می شود، لایه برداری مجدد انتخاب بهتری می شود. پلی اورتان پوششی بادوام و با عملکرد بالا با مقاومت عالی در برابر اشعه ماوراء بنفش ارائه می دهد. ساختار پلی یورتان کامل، چندین لایه را برای دوام بالا اضافه می کند. لاتکس هزینه کمتری دارد و در زیر پا احساس دوستی دارد، با این حال سفت می‌شود و سریع‌تر پیر می‌شود، بنابراین نیاز به نگهداری بیشتر و تعویض مکرر دارد.

خدمه تعمیر مجموعه ای از کارهای معمول را انجام می دهند:

• پچینگ و پرکننده لکه های نرم

• لایه بندی مجدد و پوشش مجدد سطح

• تعمیر لبه و روکش مجدد در مناطق پر استرس

• تمیز کردن سطح، لبه ها و تمیز کردن سیستم ترانشه

هنگامی که آسیب در یک بخش کوچک باقی می ماند، یک پچ جزئی اغلب کافی است. تنها زمانی که ساییدگی کل مسیر را پوشش می دهد، لایه برداری کامل منطقی است. تطبیق تعمیر با آسیب باعث صرفه جویی در هزینه و افزایش طول عمر سطح می شود.

راهنمای تصمیم گیری گام به گام

یک فرآیند واضح، فهرست طولانی از گزینه ها را به یک انتخاب مطمئن تبدیل می کند. مراحل زیر به خریدار کمک می کند تا از نیازهای گسترده به انتخاب سطح نهایی حرکت کند.

اولویت های خود را ارزیابی کنید

با سایت و افرادی که از آن استفاده خواهند کرد شروع کنید. جدول زیر اولین فاکتورهایی که باید وزن شوند را فهرست می کند.

بعد، فراتر از خود مواد نگاه کنید. چهار بررسی عملی فهرست اولویت ها را کامل می کند:

• تجربه و تخصص سازنده - یک سازنده پیست ماهر به اندازه سطح اهمیت دارد و کار خوب ایمنی را افزایش می دهد و خطر آسیب را کاهش می دهد.

• منشاء محصول – تولید داخلی معمولاً به معنای استانداردهای ایمنی سخت‌گیرانه‌تر، آزمایش‌های با کیفیت بیشتر و زمان ساخت سریع‌تر است.

• رهایی از آلاینده ها - برخی از سطوح آلودگی ها را راحت تر جذب می کنند، بنابراین از سازنده بپرسید که کدام سطح و برنامه نگهداری مسیر را ایمن نگه می دارد.

• پوشش گارانتی - مسیرها با گذشت زمان فرسوده می شوند و ضمانت های شرکت های معتبر شخص ثالث آرامش خاطر را برای تعمیرات و ایمنی فراهم می کند.

پاسخ ها را یادداشت کنید. این یادداشت ها معیاری برای هر گزینه ای است که در ادامه می آید.

مقایسه کنید و تصمیم بگیرید

اکنون هر سطح نامزد را در برابر اولویت ها آزمایش کنید. هزینه سزاوار دید گسترده است. نوع سطح یک جزء هزینه اصلی است و آهنگ های پلی یورتان با کارایی بالا معمولاً بیشتر از لاتکس یا برخی از سیستم های لاستیکی هزینه دارند. نورپردازی، نشستن، حصار کشی، تابلوهای امتیازی و محوطه سازی هزینه اضافه می کند. آماده سازی محل مانند درجه بندی، تثبیت خاک و زهکشی بر هزینه نهایی تأثیر می گذارد. خریداران باید قیمت‌های دقیق پیمانکار را دریافت کنند و هزینه‌های ملایمی مانند هزینه‌های طراحی، مجوزها و بازرسی‌ها، به‌علاوه تعمیر و نگهداری طولانی‌مدت و بازسازی را در نظر بگیرند.

استانداردهای نظارتی در مرحله بعدی قرار می گیرند. بسته به سطح رقابت مورد نظر، مسیر باید استانداردهای ابعاد، عرض خط و ویژگی‌های سطحی مانند ضخامت، جذب ضربه و بازگشت انرژی را داشته باشد. علامت گذاری ها، قرار دادن موانع، و بخش های رویداد میدانی باید از دستورالعمل های دقیق پیروی کنند. یک سازنده مسیر یا بازرس مجاز می‌تواند انطباق و موارد صدور گواهینامه را برای جلسات مجاز تأیید کند.

ویژگی های ایمنی نیز در مقایسه جای دارند. مناطق رواناب کافی فراتر از خط بیرونی و اطراف رویدادهای میدانی از ورزشکاران محافظت می کنند. توری یا حصار محافظ در اطراف مناطق پرتاب، مناطق رویداد جدا شده، سطوح غیر لغزش در مناطق پرتردد، ویژگی‌های دسترسی طبق ADA یا الزامات محلی، و مسیرهای دسترسی اضطراری واضح، همگی طرح نهایی را شکل می‌دهند.

در آخر وزن کنید مبادلات سطحی آهنگ های لاتکس هزینه کمتری دارند و همچنان شوک را به خوبی جذب می کنند، که مناسب دبیرستان ها و امکانات اجتماعی است. آهنگ های لاستیکی ساخته شده از گرانول های SBR یا EPDM که با پلی یورتان چسبانده شده اند، کشش خوب، انعطاف پذیری و نگهداری کم را در همه نوع آب و هوا ارائه می دهند. لایه پایه، آسفالت یا بتن، به همان اندازه برای پایداری و طول عمر اهمیت دارد. آب و هوای محلی، از جمله دماهای شدید و چرخه های انجماد و ذوب، بر نحوه عملکرد مواد تأثیر می گذارد.

به هر گزینه در برابر یادداشت های مرحله اول امتیاز دهید. سطحی که در بیشترین اولویت ها برنده می شود، نه سطحی که در بروشور بهترین صدا را دارد، انتخاب مناسبی برای انتخاب سطح پیست دویدن است.

مقایسه سطحی

انواع مختلف سطوح مسیر: مزایا و معایب

خلاصه زیر انواع مختلف سطوح مسیر را یک به یک مرور می کند. هر یک از انواع سطح پیست دارای معاوضه هایی در هزینه، سرعت و مراقبت است.

سطوح طبیعی هزینه کمی برای ساخت دارند و در زیر پا احساس نرمی می کنند. آنها مفاصل را بالشتک می کنند و کشش مناسبی می دهند. چمن برای مبتدیان مناسب است، اما به سرعت ناهموار می شود. خاک رس و خاکستر زمانی استاندارد مدرسه را تعیین کردند. با این حال، باران آنها را گل آلود می کند، و جلسات دوباره برنامه ریزی می شود. خدمه باید زمین را هموار کنند، پرکننده اضافه کنند و خطوط را اغلب رنگ آمیزی کنند. خدمه خطوط محو شده را پس از باران شدید دوباره رنگ آمیزی می کنند. سوراخ ها و نقاط ناهموار خطر آسیب را افزایش می دهند. ساختمان های جدیدتر آب را بهتر نگه می دارند و نیاز به مراقبت کمتری دارند. افزایش هزینه های مواد و حمل و نقل هنوز این نوع پیست های دویدن را امروزه کمیاب کرده است.

آسفالت نسبت به اکثر گزینه های مصنوعی هزینه کمتری دارد و به سرعت نصب می شود. بادوام می ماند و نیاز به نگهداری کمی دارد. تعمیرات ساده و ارزان باقی می مانند. سنبله ها آن را فرسوده می کنند و وقتی خیس می شود لیز می شود. برنامه های داخلی و خارجی از آن برای آموزش استفاده می کنند. مسابقات نخبگان به ندرت انجام می شود.

مسیرهای لاستیکی گرانول های لاستیکی را با چسب لاتکس یا پلی اورتان مخلوط می کنند. آنها شوک را جذب می کنند، در باران به خوبی می گیرند و استفاده های سنگین را تحمل می کنند. نسخه های متخلخل از طریق سطح تخلیه می شوند. نسخه های غیر قابل نفوذ آب را به سمت زهکشی ها می ریزند. قیمت در حد متوسط ​​است. مدارس و مراکز اجتماعی از آنها حمایت می کنند. آنها برای برنامه های دو و میدانی در هر سطح مناسب هستند.

سیستم های متصل به پلی اورتان بیشترین هزینه را دارند. آنها زمان های سریع ارائه می دهند، استانداردهای دو و میدانی جهانی را برآورده می کنند و 15 تا 20 سال عمر می کنند. تعمیر و نگهداری در طول فصل کم می ماند. پیشنهاد اولیه بالا به نظر می رسد، با این حال سال های خدمت هزینه را افزایش می دهد. مکان های المپیک و مسابقات قهرمانی آنها را برای ترکیبی از سرعت و دوام انتخاب می کنند.

الف مسیر دویدن پیش ساخته در ورق های نورد شده می رسد. یک مسیر پیش‌ساخته دویدن، زمان پخت در محل را کاهش می‌دهد و در هر شرایط آب و هوایی قابل کنترل است. خریداران بیشتر برای مواد پرداخت می کنند، اما پس انداز نیروی کار بخشی از آن را جبران می کند. سایت های هوای سرد بیشترین سود را دارند. نصاب ها از زمین یخ زده اجتناب می کنند و ورق های تازه را از یخ زدن زودهنگام محافظت می کنند.

مرجع سریع برای موارد استفاده رایج

این نوع سطوح پیست دویدن در خدمت ورزشکاران مختلف است. دونده های سرعت اغلب زمان های سریع تر و رکوردهای شخصی بیشتری را روی سطوح سخت گزارش می دهند. آسفالت مسیرهای داخلی و خارجی را برای این گروه ارائه می دهد. سفتی با هر بار فشار انرژی را باز می گرداند. در هر دو تایم آزمایشی را مربی می کند و تقسیمات را با هم مقایسه می کند.

دوندگان مسافت روی خاک رس نرم، خاکستر، خرده چوب یا خاک بهتر عمل می کنند. جذب شوک اضافی، مایل های طولانی را قابل دوام تر می کند. خاکستر و خاک رس برای ساختن به صورت مشترک باقی می مانند. رطوبت به این سطوح آسیب می زند و نگهداری زیاد انجام می شود.

دویدن تفریحی و استفاده ترکیبی به لاستیک مصنوعی اشاره دارد. یک پایه انعطاف پذیر، شوک را برای دوندگان مسافت بدون از بین بردن قدرت انفجاری برای دوندگان سرعت جذب می کند. سطوح لاستیکی مسیر دویدن نیز در برابر UV، باران و نوسانات دما مقاومت می کنند. بسیاری از لاستیک‌های بازیافتی استفاده می‌کنند و خدمه می‌توانند ضخامت و رنگ را تنظیم کنند. آنها در کوتاه مدت و بلندمدت مناسب با بودجه هستند و به طور یکسان برای پارک ها و مدارس مناسب هستند.

تأسیساتی که میزبان جلسات تحریم شده هستند نیاز به سطوح پیست دویدن با کیفیت بالا دارند. مسیرهای بتنی به ندرت این نقش را ایفا می کنند. یک لایه لاستیکی روی بتن سرعت و ایمنی مورد نیاز رقابت را می دهد. علامت گذاری ها، نقاط مانع، و بخش های میدانی باید از دستورالعمل های دقیق پیروی کنند.

ابتدا سطح را با کاربر اصلی مطابقت دهید. هزینه، آب و هوا و نگهداری و سپس زمینه را محدود کنید. این نظم انتخاب را بر اساس نیازهای واقعی نگه می دارد. یک بازدید از سایت و یک لیست نیازهای مکتوب بیشتر بحث ها را قبل از رسیدن اولین نقل قول حل می کند.

انتخاب به چهار چیز بستگی دارد: نحوه استفاده از مسیر، بودجه شما، آب و هوا و نگهداری. از راهنمای گام به گام به عنوان چک لیست نهایی استفاده کنید:

• کاربران اصلی و میزان آموزش آنها را نام ببرید.

• خطرات آب و هوایی، از گرما گرفته تا یخ زدگی را تأیید کنید.

• هزینه‌ها را در کل عمر آهنگ مقایسه کنید، نه فقط قیمت پیشنهادی.

• دوام، گزینه های تعمیر و شرایط گارانتی را بررسی کنید.

هر سایتی ترکیبی از این عوامل را دارد. توصیه عمومی به ندرت با یک مرکز واقعی مطابقت دارد. خریداران باید به ارزیابی خود در مورد ادعای بروشور اعتماد کنند.

قبل از اینکه متعهد شوید، در سایت قدم بزنید و نیازها را یادداشت کنید. این تمرین کوتاه، انتخاب سطح پیست دویدن را بسیار مطمئن تر می کند.

سوالات متداول

یک سطح پیست معمولی چقدر دوام می آورد؟

بیشتر سطوح 8 تا 15 سال عمر می کنند. سیستم های متصل به پلی اورتان به 15 تا 20+ سال می رسند. آهنگ‌های متصل به لاتکس سریع‌تر پیر می‌شوند و نزدیک انتهای پایینی فرو می‌روند. حجم ترافیک، کیفیت نصب، زهکشی و نگهداری، همگی محدوده را تغییر می دهند. خریداران باید طول عمر را به عنوان یک محدوده تلقی کنند، نه یک وعده.

چه زمانی یک تاسیسات به جای تعمیر باید دوباره رونمایی شود؟

وقتی آسیب در یک بخش باقی بماند، یک پچ کوچک کار می کند. زمانی که سایش کل سطح را بپوشاند، لایه برداری کامل منطقی است. اکثر آهنگ ها هر 8 تا 12 سال یک بار به لایه بالایی تازه نیاز دارند. مهر و موم کردن ترک‌های جزئی و خراش‌های وصله‌ای، زمان بین بازسازی‌های اساسی را طولانی می‌کند.

کدام سطح برای آب و هوای مرطوب مناسب تر است؟

سیستم‌های متخلخل آب را مستقیماً از طریق سطح تخلیه می‌کنند، بنابراین باران سبک یا متوسط ​​به ندرت آنها را برای مدت طولانی می‌بندد. مسیرهای بدون متخلخل به ریزش متقاطع و زهکشی شفاف متکی هستند. هر دو در مناطق مرطوب کار می کنند. مسیرهای متخلخل سریعتر باز می شوند، اما خدمه باید منافذ مسدود شده را پاک کنند تا زهکشی کار کند.

آیا یک مسیر پیش ساخته بیشتر از یک سیستم ریخته شده هزینه دارد؟

مواد اولیه هزینه بیشتری دارد. صرفه جویی در نیروی کار بخشی از این شکاف را جبران می کند، زیرا ورق ها زمان پخت در محل را کاهش می دهند. سایت های هوای سرد بیشترین سود را دارند، زیرا نصاب ها از زمین های یخ زده اجتناب می کنند و ورق های تازه را از یخ زدگی زودهنگام محافظت می کنند. خریداران باید مقایسه کنند کل هزینه چرخه عمر ، نه فقط پیشنهاد.