Kyke: 0 Skrywer: HUADONG Publiseer Tyd: 2026-11-11 Oorsprong: HUADONG
Die sentrale taak van 'n voorkonstruksie-opname is om die koördinaat- en hoogteverwysings, bestaande grense, ondergrondse infrastruktuur en dreineringstoestande te verifieer, en dit te omskep in beperkings wat ontwerpers kan gebruik. Grondondersoek is veral belangrik. Die presiese fondamentlae en hul diktes hang af van die terrein. Die aangehaalde handleiding vra vir 'n omvattende geotegniese ondersoek van die grond onder die fondasie, insluitend strata op ongeveer 2,50 m diepte, dravermoë, skuifweerstand op vertikale vlakke en deurlaatbaarheid, met monsters wat in 'n laboratorium getoets is. Ondergrondondersoek moet tydens ontwerp plaasvind, voor tender en konstruksie.
Opmeting en grondondersoek is dus aanvullend. Die opname stel koördinate, vlakke en grense vas; geotegniese ondersoek beoordeel die ondersteunende grond. Saam gee hulle inligting oor baanposisionering, grondwerkhoeveelhede en dreineringsreëlings.
Die eerste stap is om 'n gemeenskaplike metingsverwysing te vestig. Identifiseer die horisontale koördinaatstelsel en vertikale datum, en bevestig dat die ontwerptekeninge, topografiese planne en bestaande as-gebou rekords konsekwente verwysings gebruik. Die aangehaalde fasiliteit-metingsvereistes heg toleransies aan afmetings en teken lineêre metings en vlakke aan tot millimeter akkuraatheid. Spoormiddelspasiëring, reguit lengtes en belyningskontroles behels toleransies van +/-0,005 m en 0,010 m.
Hierdie akkuraathede is betekenisloos as die datum onduidelik is. Inligting van verskillende organisasies of projekstadia kan koördinaattransformasies of verskillende hoogte nulpunte behels. Selfs korrek bediende instrumente kan dan 'n algehele uitsetverplasing produseer. 'n Onsekere datum hou 'n groter risiko in as een geïsoleerde puntfout omdat dit die hele fasiliteit kan beïnvloed.
Die beheernetwerk moet die konstruksiearea dek terwyl dit langtermynstabiliteit en intersigbaarheid verskaf. Voordat werk begin, maak seker dat beheerpunte in hul oorspronklike posisies bly, hul merkers ongeskonde is en grondverskuiwingstoerusting hulle nie sal versteur nie. Moenie 'n bestaande punt aanvaar net omdat dit in vroeëre rekords voorkom nie: hermeet dit onafhanklik en voer toepaslike sluitingskontroles uit.
Die verwysingshandleiding beskryf 'n fondament wat bedoel is om vir ongeveer 25 tot 30 jaar vry van beweging of te beweeg, twee tot drie keer die verwagte oppervlak dienslewe. Opnamebeheer moet herhaalde kontrole ondersteun deur oppervlakopknapping en die langer fondasiedienstydperk. Vir spoorsentrums, asse en vlakke wat toekomstige verifikasie sal vereis, vestig duursame eksterne kontroles en teken hul koördinate, hoogtes, foto's en beskermingsreëlings aan.
Bestaande toestand data moet konsekwente velde gebruik. Vir kontrolepunte, teken ten minste die puntidentifiseerder, horisontale koördinate, hoogte, verwysingstelsel, waarnemingsdatum en verifikasieverskil aan. Dreineringsnodusse moet kanaal-top- en omgekeerde vlakke, put- of kamerbedekkingsvlakke en afvoer-koppelvlakvlakke aanteken. Druk vlakverskille uit as Delta H = H2 - H1 en identifiseer die begin- en eindpunte sodat vertikale inligting direk in ontwerpberekeninge gebruik kan word.
Die fondamentontwerp moet toelaat dat reënwater en grondwater in die onderliggende grond of dreineringstelsel dreineer soos toepaslik. Die aangehaalde prestasiedoelwit is om staande water te vermy na die maksimum reënvalgebeurtenis wat oorweeg is en om water deur deurlaatbare oppervlaktes te laat gaan. Die vestiging van bestaande vloeipaaie, uitlate en omliggende opvangsgebiede voor konstruksie is noodsaaklik om hierdie doelwitte te assesseer.
Die tweede stap is om die grense akkuraat te ondersoek. Die wettige terreingrens, konstruksieheining, padrand, erffondasie, dreineringstruktuur en begrawe strukturele grens is verskillende tipes lyne. 'n Heining kan tydelik eerder as 'n eiendomsgrens wees. 'n Geplaveide strook wat beskikbaar lyk, kan toegang tot noodvoertuie of toerusting bedien. Onderskei wetlike grense, ontwerp beheergrense en bestaande fisiese rande volgens hul inligtingsbronne, en merk konflikte eksplisiet.
Die bronriglyne waarsku teen moeilike, duur terreine soos voorheen gevulde grond weens bewegingsrisiko en die uitgebreide ondersoek wat nodig is om stabiliteit te demonstreer. Sulke terreine kan ou dienste, begrawe fondamente en differensiële nedersettings bevat. Onvoldoende grensinligting maak latere vermydingswerk duurder. Ontwerpers moet weet watter lyne kan beweeg en watter nie, nie bloot 'n aantreklike agtergrondplan ontvang nie.
Die derde stap is om vlakke en watertoestande vas te stel. Stadiondreineringsprobleme ontstaan dikwels uit 'n diskontinue dreineringsroete oor verskeie gebiede eerder as een geïsoleerde laagtepunt. Oppervlaktewater kom hoofsaaklik van neerslag, insluitend reën, mis, dou en sneeu, maar kan ook die gevolg wees van ontwerpfoute, eksterne invloei of omliggende grondwaterdruk. Spesiale maatreëls is nodig waar eksterne water die fasiliteit binnegaan of omliggende waterdruk hoër is.
Dreinering moet nie net die sportoppervlakte aanspreek nie, maar ook die erwe, aangrensende sirkulasieareas, naburige sportoppervlaktes en bykomende areas. Ondersoek die terreinsentrum, voorgestelde spoorvoetspoor, omliggende paaie, kanale, klowe en bestaande pypverbindings. Na reën, teken die omvang van dam, diepte-aanwysers en hoe lank die water bly aan. Bykomende opnamepunte moet breeklyne, randstene, kanaalrande en ingange vasvang eerder as om bloot 'n gewone rooster te volg. ’n Digitale terreinmodel onthul neigings; foto's en waarnemings van die terrein help om vas te stel of peutery herhaaldelik voorkom.
Die vierde stap is om bestaande fasiliteite en versteekte toestande te identifiseer. Vir baanopknapping, onderskei die oorspronklike binne- en buiterande, ou merke en gevestigde areas. Waar turf, ligkolomme of staanders behoue bly, beïnvloed posisioneringsakkuraatheid die koppelvlak met nuwe werke. Verkry nutsinligting van die verantwoordelike organisasies en verifieer dit. Onondersoekte ondergrondse ruimte moet nie as onbelemmerd beskryf word nie.
Grondslagkonstruksie begin deur die grondtoestande bloot te lê: verwyder plantegroei, los materiaal of rypgevoelige lae totdat ferm draende grond bereik word; kompakteer of verwyder ongeskikte materiaal en vervang dit met behoorlik gekompakteerde vul soos benodig. Voorkonstruksie-ondersoek moet dus beide wat onder die grond lê en die waarskynlike uitgrawingdiepte en formasietoestand identifiseer. Merk onseker pype of strukture as ongeverifieerd en identifiseer enige aanvullende ondersoek wat vereis word.
Veld-opname punt seleksie moet daaropvolgende berekeninge ondersteun. Om 'n bestaande buiging na te gaan, vereis meer as sy twee ente en middelpunt; assessering van dreineringsbehoeftes meer as 'n paar ooglopende hoogtepunte en laagtepunte. Die prestasiedoelwitte vir waterontruiming en deurlaatbare konstruksie vereis dat die hele roete vanaf opvanggebied tot vervoer tot afvoer vasgestel moet word.
Kies genoeg kenmerkende punte rondom strukturele rande, veranderinge van helling en sigbare kenmerke. Skraal metings kan 'n gladde kromme genereer wat plaaslike defekte verberg. Na modellering, kontroleer geselekteerde liggings op die terrein. By skielike veranderinge of abnormale punte, skakel eers inskrywingsfoute, verkeerde puntidentifiseerders of verkeerde teikenhoogtes uit voordat 'n ingenieursoordeel gemaak word.
Opname-aflewerbares moet aandui wanneer hulle geldig was. Terreinvoorbereiding kan plantegroei-opruiming, tydelike voorraad, nutsverleggings en veranderinge aan omliggende paaie instel. 'n Topografiese plan wat akkuraat is op die opnamedatum, sal moontlik 'n paar weke later nie meer die terrein beskryf nie.
Die fondamentvoorbeelde in die aangehaalde handleiding het ook ruimtelike implikasies: 'n gebreekte harde kliplaag wat nie 200 mm oorskry nie; twee asfaltbetonlae met 'n gekombineerde dikte van minstens 60 mm, tipies 'n 40 tot 60 mm onderlaag en 'n 20 tot 30 mm boonste laag; en ten minste 150 mm vrydreinerende aggregaat onder 'n 60 mm-asfaltopbou. Minder gunstige grond kan 'n konstruksiediepte van 400 tot 500 mm vereis. Die uitvoerbaarheid daarvan moet geassesseer word teen die topografiese en geotegniese bevindinge, nie as 'n universele sypaadjievoorskrif hanteer word nie.
Waar ontwerp en konstruksie deur 'n lang interval geskei word, kom ooreen watter areas heroorsigte moet word voordat dit vertrek en watter kontroles vereis kontrole voor kritieke operasies. Dateer die data en die identifisering van daaropvolgende veranderinge is meer betroubaar as om bloot 'n tekening die nuutste weergawe te noem.
Inligtingsoordrag tussen organisasies is nog 'n algemene swakheid. Die hoofkontrakteur, ontwerper, toetsorganisasie en landmeter mag verskillende sagteware gebruik. Verlore puntname, koördinaatpresisie of laagdefinisies kan dit moeilik maak om 'n ontwerpmiddellyn van 'n gemete rand te onderskei. Grondslagafmetings moet ook gekoppel bly aan die ondersteunende geotegniese bewyse. Swak data-oorhandiging kan dus die basis van die ontwerp verwyder.
Verskaf puntskedules en bondige beskrywings saam met grafiese lêers. Sluit puntidentifiseerders, koördinate, hoogtes, eienskappe, versamelingsmetodes, meetdatums en verifikasiestatus in. Gebruik hersieningsidentifiseerders om te verhoed dat verskillende dataweergawes gelyktydig op die werf gebruik word.
Die opnamepakket moet maklik wees vir ontwerpers om te gebruik. Dit moet 'n beheerpuntskedule, bestaande topografiese plan, kritieke hindernisregister, vlak- en dreineringsprobleemplan, verteenwoordigende afdelings en 'n geïndekseerde stel terreinfoto's insluit. Elke tekening moet die opnamedatum, verwysingstelsel en verantwoordelike party identifiseer. Kritiese dimensies en vlakke moet herleibaar wees na oorspronklike waarnemings; om slegs die verwerkte finale tekening te behou, is onvoldoende. Onderskei waarnemings, soos 'n vermoedelike ou diens of na-reën dam area, van gemete data.
Die bron lys indikatiewe afloopkoëffisiënte vir opvanggebiedskatting: ondeurdringbare sintetiese oppervlaktes 0,9; asfaltpaaie 0.8; nie-sintetiese minerale oppervlaktes 0,5; deurlaatbare sintetiese oppervlaktes 0,5; geplaveide paadjies 0,6; kunsgras 0,6; betonpaadjies 0.3; natuurlike turf 0,25; en begroeide grond 0,25. Dit is waardes uit die aangehaalde verwysing, nie universele dreineringsontwerpkonstantes nie. Die opname moet die ontwerper in staat stel om bydraende opvanggebiede af te baken en die toepaslike geverifieerde koëffisiënte toe te pas.
'n Gesamentlike terreinoorsig tussen opmeting en ontwerp is nuttig. Die landmeter identifiseer beperkings op die puntplan, die ontwerper verduidelik voorgestelde spoorsentrums, reguit oriëntasie en veldgebeurtenis-liggings, en die kontrakteur identifiseer masjinerietoegang en tydelike werkvereistes. Dit kan 'n uitleg openbaar wat op papier pas, maar moeilik is om te bou. Waar die voorstel naby 'n grens of bestaande gebou is, herkontroleer die mees beperkende klaring tydens opsie-ontwikkeling eerder as om die risiko aan die konstruksie-uitsetting oor te laat.
’n Basiese grondslagmaatstaf is om vragte te ondersteun en oor te dra sonder onaanvaarbare vervorming of gronddravermoë onder konstruksievoertuie, toerusting en gestoor materiaal te oorskry. Toegangsroetes en tydelike werksareas stel dus ook lasverwante beperkings in wat die terreininligting moet identifiseer.
Dit is die punt waarop opname beweeg van die verskaffing van inligting na ondersteunende besluite. Ons moet verduidelik of die vlakverskil na 'n uitlaat die beoogde dreineringsroete ondersteun, of 'n heining bots met baanveiligheidsruimte en hoe die behoud van 'n bestaande fondasie die finale geometrie beperk. Die lang fondasiedienshorison beteken dat opmeting, geïnterpreteer saam met geotegniese bevindinge, vrae oor beweging en watervloei moet inlig eerder as om slegs die huidige hoogte te beskryf.
Teken die bewyse en berekeninge agter hierdie waarnemings aan sodat die ontwerper dit kan hersien. Opnameinterpretasie ondersteun, maar vervang nie ontwerpgoedkeuring of spesialis geotegniese assessering nie.
Die grootste waarde van 'n bestaande toestandplan is sy vermoë om verwantskappe tussen beperkings aan te toon. Heiningposisies affekteer buitenste klaring, vlakke beïnvloed dreineringsrigting, bestaande fondasietoestand beïnvloed rekonstruksiediepte, en diensliggings beïnvloed konstruksievolgorde. Om dit bymekaar te bring, onthul konflikte wat afsonderlike dissipline-tekeninge kan mis.
Algemene dreineringsreëlings sluit in omtrekkanale, individuele inlaatpype om die baan en oop slote. Hulle beslaan verskillende hoeveelhede plangebied. Die waarskynlike posisies en ruimtevereistes van kanale en pype moet saam met bydraende opvanggebiede oorweeg word, eerder as om uitgestel te word totdat daar geen ruimte in die gedetailleerde ontwerp oor is nie.
Opnameresultate moet onafhanklike kontrole weerstaan. Beheerpunte, kenmerkende punte en probleemplekke benodig duidelike identifiseerders en oorspronklike rekords. As 'n ontwerper 'n grens of vlak bevraagteken, moet die landmeter in staat wees om terug te keer, die resultaat te hermeet en te verduidelik. Die fondasie moet ook die oppervlak teen grondwater, onderliggende grondbeweging en ryp beskerm. In streke met gereelde wintertemperature onder 0 grade C, kan dieper konstruksie nodig wees om ryphowing te beperk. Bestaande toestand opnames en geotegniese ondersoeke moet dus gesamentlik die relevante grondtoestande beskryf.
Anomalieë benodig eksplisiete behandeling. 'n Punt aansienlik bokant sy omgewing kan 'n werklike kamerbedekking of strukturele projeksie verteenwoordig, of dit kan voortspruit uit 'n verkeerde prismahoogte. Deur dit uit te vee sonder ondersoek kan 'n gevaar wegsteek; om dit sonder verifikasie in te sluit, kan die terreinmodel verdraai. Kontroleer weer die oorspronklike waarnemings en hersien kritiese afwykings. Sommige geotegniese toetse kan in situ op verskillende dieptes onderneem word, en abnormale grondtoestande kan bykomende boorgate of toetse vereis. Opname- en geotegniese afwykings moet in die aflewerbares gekruisverwys word.
Hoe meer spesifiek die ondersoek is, hoe makliker is dit om 'n boubare skema te ontwikkel. Identifiseer die aard van elke grens, die ondersoekmetode en vertrouensvlak van elke diens, en die waarnemingsdatum van vlakdata. Ontwerpers kan dan verstelbare beperkings onderskei van dié wat behou moet word. Omdat fondamentkonstruksie terreinafhanklik is, kan 'n enkele universele opbou nie vooraf voorgeskryf word nie. Elke nuwe projek vereis spesialis assessering van die geotegniese inligting; die voorkonstruksie-opname en ondersoekpakket verskaf die insette vir daardie assessering.
Opruimingsvoorbeeld: 'n terreinwydte van 96.00 m minus die ongeveer 92.52 m buitedeursnee van 'n tipiese agtbaan-ovaal laat 3.48 m in totaal oor die twee kante.
Deur 1,00 m van die buitenste veiligheidsruimte aan elke kant toe te laat, laat 'n teoretiese 1,48 m vir verdere voorsiening. Dreineringskanale, heiningfondamente en konstruksietoelaes moet steeds nagegaan word; die binneste veiligheidsarea moet ook afsonderlik teen die binneveld nagegaan word.
As grenshermeting 'n plaaslike vrye breedte van slegs 95,20 m vind, is die beskikbare breedte 0,80 m minder, wat die gekombineerde sytoelae van 3,48 m tot 2,68 m verminder.
Gradiëntvoorbeeld: 'n vlakverskil van 0.120 m oor 'n horisontale afstand van 40.00 m gee 'n gemiddelde gradiënt van 0.30 persent.
Opnamevelde moet X- en Y-koördinate, hoogte H, punttipe, waarnemingsdatum, instrumentidentifiseerder, horisontale koördinaatstelsel en vertikale datum onderskei.
Beheernetwerkverifikasierekords moet bekende en waargenome koördinate, horisontale verskille, vorentoe- en terugkeervlakverskille, sluitingsfoute en aangepaste resultate behou.
Bereken afstande afsonderlik na die baan se fisiese buiterand, die veiligheidsarearand, die dreineringskanaalrand en die heining-fondamentlyn.
Die klaring- en gradiëntsyfers hierbo is berekeningsvoorbeelde. Formele besluite moet die werklike opname, goedgekeurde konstruksietekeninge en aanvaarde vereistes gebruik.
Ondergrondondersoek: die aangehaalde handleiding vra vir omvattende geotegniese ondersoek tot ongeveer 2,50 m diepte, insluitend dravermoë, skuifweerstand en deurlaatbaarheid, met laboratoriumtoetsing van monsters. Sommige toetse kan in situ op verskillende dieptes uitgevoer word. Ondersoek moet voltooi word tydens ontwerp, voor tender en konstruksie.
Waarskuwing van terreinkeuse: voorheen gevulde of andersins moeilike grond kan bewegingsrisiko, hoë koste en uitgebreide ondersoek behels om stabiliteit te demonstreer.
Grondslaglewe: die aangehaalde beplanningsverwagting is twee tot drie keer die oppervlak dienslewe, ongeveer 25 tot 30 jaar sonder beweging of opheffing.
Basiese fondasiekriteria: ondersteun en dra vragte; weerstaan onaanvaarbare vervorming onder konstruksie voertuie, toerusting en materiale; ondersteun atlete en onderhoudstoerusting sonder permanente vervorming; beskerm die oppervlak teen grondwater, grondbeweging en ryp; en voorsien dreinering wat geskik is vir die ontwerpreënvaltoestande.
Grondslagvolgorde: verwyder plantegroei, los grond en rypgevoelige materiaal na ferm draende strata; kompakteer of verwyder ongeskikte grond en vervang dit met gesonde gekompakteerde vul; installeer die gespesifiseerde ondergrond of fondasie dreinering. Die bronkonstruksievoorbeeld spesifiseer 'n gebreekte kliplaag wat nie 200 mm oorskry nie.
Aanduidende opbou in die bron: twee asfaltbetonlae wat altesaam minstens 60 mm is, tipies 40 tot 60 mm onder en 20 tot 30 mm bo; minstens 150 mm vrydreinerende aggregaat onder 'n 60 mm-asfaltkonstruksie; en 400 tot 500 mm algehele konstruksiediepte op minder gunstige terreine. Groter diepte mag nodig wees waar gereelde wintertemperature onder vriespunt ryp-hygrisiko skep.
Verwysingsafloopkoëffisiënte: ondeurdringbare sintetiese oppervlak 0,9; asfaltpad 0.8; nie-sintetiese minerale oppervlak 0,5; deurlaatbare sintetiese oppervlak 0,5; geplaveide paadjie 0.6; kunsgras 0,6; betonpad 0.3; natuurlike turf 0,25; begroeide grond 0,25. Bevestig projekspesifieke dreineringsinsette voor gebruik.
Dreineringsomvang: sluit die sportoppervlakte, staanplekke, aangrensende sirkulasieareas, naburige sportoppervlaktes en bykomende areas in. Eksterne invloei of hoër omliggende waterdruk vereis besondere oorweging.
Uitlaatreëlings: omtrekkanale, individuele inlaatpype om die baan en oop slote.
Aanvaardingsraamwerk aangehaal in die bron: buite kategorie I graad A en B vereis ten minste agt ovaal bane en 14 mm totale oppervlak dikte; Kategorie II Graad A vereis ten minste ses bane en 13 mm; Kategorie II Graad B en Kategorie III vereis ten minste vier bane en 13 mm. Geen area moet minder as 10 mm totale dikte hê nie. Kategorie III mag 'n rondtelengte anders as 400 m gebruik.
Verwysingsbasis: buitelugkategoriebepalings in die Chinese Atletiekvereniging-regulasies vir die Aanvaarding van Atletiekfasiliteite, weergegee in sy Witskrif oor Aanvaarding en Goedkeuring. Grondondersoek, fondasiekriteria en konstruksie word bespreek in Afdeling 3.2 van die Baan- en Veldfasiliteitehandleiding, Vierde Hersiene Konsep, insluitend Afdelings 3.2.1 en 3.2.2. Oppervlakdreinering en afloopkoëffisiënte word in Afdeling 3.3 bespreek. Bevestig die toepaslike uitgawe, plaaslike vereistes en ingenieursontwerpbasis voordat die numeriese waardes aanvaar word.
Stel 'n klaringskedule op wat onafhanklik herbereken kan word. Vir 'n terrein van 96.00 m gee 'n 36.50 m binnerandradius en agt 1.22 m-bane 'n benaderde buitedeursnee van 2 x (36.50 + 8 x 1.22) = 92.52 m, wat slegs 3.48 m oor die twee kante laat.
Die stigting se lang dienshorison en sy klip-, asfalt- en dreineringlae benodig almal voldoende horisontale en vertikale spasie binne die terrein. Die oorblywende sytoelae moet die betrokke buitenste veiligheidsruimtes, dreineringskanale, heiningfondasies en konstruksietoleransies akkommodeer; binne-veiligheidsklarings vereis 'n aparte binneveld-kontrole. 'n Terreinwydte van 96 m alleen bevestig nie haalbaarheid nie. Hierdie is 'n opsie-stadium voorbeeld: werklike klarings moet segment vir segment tussen opgemete grense en ontwerp rande bereken word.
Die bestaande toestandpakket moet kontroleskedules, opnamesketse, oorspronklike waarnemings, aanpassings- of sluitingskontrole-resultate en 'n digitale topografiese plan bevat. Heg die geotegniese bevindinge aan, insluitend die gemonsterde dra-, skuif- en deurlaatbaarheidsdata vir die ondersoekde strata en advies aangaande gevulde grond, sagte lae en ryp-gevoelige sones.
Harde grense, ondergrondse dienste, kamerbedekkings, uitlate en gelykpunte moet een koördinaatstelsel en vertikale datum gebruik en opnamedatums dra. Teken bydraende opvanggebiede af en dokumenteer die afloop-aannames, insluitend die bronverwysingswaardes waar van toepassing. Hermeet selfstandig heinings, strukture en dienste wat ontwerpopruiming krities beïnvloed eerder as om net op afmetings te vertrou wat van 'n agtergrondtekening afgelei is.
Skei horisontale en vertikale kontrole wanneer die beheernetwerk geverifieer word. Horisontale beheer het betrekking op afstande, rigtings en sluiting; vertikale beheer het betrekking op nivelleringslussluiting en datumoordrag. Wanneer 'n teenstrydigheid voorkom, assesseer puntstabiliteit voordat jy besluit of die resultate opgedateer moet word. Moenie net elke koördinaat met dieselfde hoeveelheid verskuif nie.
Langtermynbeheer ondersteun herhaalde verifikasie oor die stigting se beplande dienstydperk. As die prekonstruksieverwysing verlore gaan, verloor latere meetkundige kontroles, insluitend die verwysingshandleiding se 28 kontrolemetings en die 400.00 tot 400.040 m lengtereeks, hul gemeenskaplike basis.
Spoorposisionering moet slegs voortgaan nadat die bestaande toestand-opname nagegaan en oorhandig is deur gebruik te maak van 'n gemeenskaplike horisontale en vertikale verwysing. Voor keuse van opsie, dokumenteer gevolgtrekkings oor beheerpuntstabiliteit, grensvrystellings, ondergrondse dienskonflikte en ondergrondtoestande. Noem uitdruklik of gevulde grond, sagte lae of ongunstige opvanggebiede spoorligging, grondwerkbewegings of dreineringskanaalplasing beïnvloed.
Nee. 'n Opname stel posisies, vlakke en sigbare beperkings vas. 'n Geotegniese ondersoek beoordeel die ondersteunende grond en sy ingenieurseienskappe.
Nee. Hermeet hulle onafhanklik, kontroleer die sluiting en evalueer hul stabiliteit voordat hulle aangeneem word vir vertrek.
Teken opvanggebiede, oppervlakvloeipaaie, kanaal- en pyp-omkeervlakke, kamerbedekkings, afvoerpunte en bewyse van opdam of eksterne invloei aan.
Opruiming, grondwerke, voorrade en nutsdienste kan die terrein verander. Datums en hersienings wys watter toestande die data beskryf en wat herkontroleer moet word.
Sleutelwoorde: prekonstruksie opname; opname beheer netwerk; grondondersoek; spoor dreinering; terreinbeperkings.
